Rocznik krótki. W rękopisach nazywany Cracovie brevior cronica bądź Cronica Polonorum brevius. Polski rocznik spisany w II połowie XIII wieku przez anonimowego autora wywodzącego się najprawdopodobniej z kręgów katedry krakowskiej. Rocznik krótki jest kompilacją, której trzon stanowi ekscerpt, znacznie jednak obszerniejszy niż w przypadku Rocznika wielkopolskiego, z zaginionego rocznika Annales regni Polonorum deperditi. Oprócz wspomnianego ekscerptu zawiera również informacje zaczerpnięte z innych źródeł. Zapiski zawarte w Roczniku krótkim obejmują lata 965-1283. Rocznik krótki zachował się w siedmiu XV-wiecznych rękopisach tak zwanej Wielkiej Kroniki, pełny tytuł Chronica longa seu magna Polonorum seu Lechitarum, będącej obszernym zwodem pisanych źródeł historycznych.
| Monumenta Poloniae Historica, T. 2, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1961. |
| Monumenta Poloniae Historica. Nova Series, T. 5, Najdawniejsze roczniki krakowskie i kalendarz, opracowanie Zofia Kozłowska-Budkowa, Warszawa 1978. |
| Monumenta Poloniae Historica. Nova Series, T. 6, Roczniki wielkopolskie, opracowanie Brygida Kürbis, Warszawa 1962. |
| Jan Dąbrowski, Dawne dziejopisarstwo polskie (do roku 1480), Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, Wrocław - Warszawa - Kraków 1964. |